Totdat iemand mij weer liet lachen

Want lieve Bob, o men wat ben ik dankbaar dat je in mijn leven bent gekomen. Hij maakte mij aan het lachen, een knuffel van hem maakte mij vanbinnen weer zacht. Ik kon er gewoon niet omheen dat ik verliefd op hem was. Wat was het fijn, maar ook onwennig, om weer iemand toe te laten en weer een beetje mezelf te worden.

Ik was begin twintig en studeerde bedrijfskunde. Het was fijn om weer een beetje te kunnen leven, maar ik kon ook voor het eerst voelen hoe moe ik was geworden. Van het overleven en het vechten tegen mezelf, van al het verdriet. Mijn lichaam was verweerd, ik had constant blaasontsteking en er kwam een moment dat ik haast niet meer mijn bed uit kwam. Ik schaamde mij kapot, het voelde echt als afgaan en ik heb het ook tot nu toe geheim gehouden dat ik zes weken lang op de bank heb doorgebracht. Achteraf had ik een burn out waar niemand, behalve Bob, wat van wist. En op eigen houtje, zoals ik gewend was, probeerde ik weer op te krabbelen.

Ik begon met lezen over mindfulness, zelfliefde, voeding en wat het betekende om goed voor mezelf te zorgen. Ik las weer poëzie en gedichten en pakte daardoor zelf ook de pen weer op. Ik ging na al die jaren zelf weer schrijven. Dat gaf zo veel lucht en ruimte. Ik had het dichten zo enorm gemist. Er kwam weer diepgang, levenslust en ik durfde weer vragen te stellen. Het schrijven gaf mij energie, door het lezen van gedichten kon ik weer bij mijn eigen gevoel komen. Ik durf zelfs te stellen dat de gedichten die ik las en schreef mij gered hebben. En daar ben ik zo enorm dankbaar voor!

'Your story may not have such a happy beginning, but that doesn't make you who you are.

It is the rest of your story,

who you choose to be.' 

- Soothsayer, Kung Fu Panda

Wauw, ik heb echt zoveel geluk gehad. Want ik maakte zoveel mee, en toch leef ik een enorm liefdevol fijn leven. Ik heb een fijne partner aan mijn zijde en toen kwamen ook nog Benjamin (5) en Bram (2) in mijn leven. Zoveel om van te houden!

Ik werd moeder, eentje met een enorme rugzak en ik wist dat ik mij daar heel bewust van moest blijven om niet dezelfde fouten als mijn ouders te maken. Door het krijgen van kinderen ging ik nog meer gedichten schrijven, over de liefde die ik voor ze voelde, over hoe moeilijk het soms was om moeder te zijn terwijl ik zelf zo getekend was door mijn jeugd. Ik koos er heel bewust voor om alles wat ik meemaakte op te schrijven en patronen onder ogen te komen. Ik leerde wat het nu echt betekend om mezelf op nummer 1 te zetten en kan nu eindelijk de moeder zijn die ik mijn kinderen zo gun. 

Toen besefte ik dat ik dit niet alleen voor mezelf doe, maar dat ik deze enorme kracht met anderen wil delen. Ik gun het jou om echt te genieten van deze kostbare jaren met je kinderen. Je krijgt ze echt nooit meer terug. 

Door mijn ervaring in het verwerken van emoties en trauma’s kan ik veel verbinding met jouw verhaal maken. Ik ben zeer invoelend en in verbinding met mijn eigen emoties, waardoor ik heel goed ben geworden in het begeleiden van andere vrouwen. Met mijn zachte karakter, en scherpe waarneming ben ik in staat de vinger op de zere plek te leggen en tegelijkertijd vanuit zachtheid te zorgen voor transformatie. 

 

 

 

Naast coach, partner en moeder ben ik ook gewoon maar een mensen wie

  • Echt niet netjes kan eten (maar het liefst lichte kleuren draagt)

  • Nooit een spijkerbroek aan heeft, altijd jurkjes

  • Enorm veel houdt van bloemen, ik weet niet wat het precies is, maar ze raken mij steeds weer

  • Echt houdt van lachen

  • Haar billen schudt op reggae

  • En mediteert in stilte

  • En zo wel meer van die grote contrasten heeft

  • Stiekem houdt van zingen, maar dit nooit doet waar iemand bij is

  • Houdt van zaaien, maar de moestuin maar niet bij kan houden (dus noem ik het een wilde tuin)

  • Enorm dankbaar is voor de band met haar zus, lieve Priscilla ik hou van jou!

  • Echte vragen durft te stellen

  • Oprecht zegt als ik van iemand hou

  • Elke dag haar dankbaarheid uit

  • Enorm verlangt om voluit te leven

  • Benieuwd is naar mensen, en dus ook naar jou, deel jouw verhaal met mij!

En nog meer

In het pleeggezin waar ik terecht kwam was het enorm wennen. Ik moest weer kind worden, moest weer spelen en dat vond ik moeilijk. Ik botste met autoriteit, want ik kon heel goed zelf bepalen wat goed voor mij was. Ik miste mijn ouders en broer en zus en het voelde alsof er een heel wezenlijk deel van mij was afgenomen. Door alles wat ik meemaakte was ik een enorm gevoelig kind geworden. Om te kunnen dealen met de verdrietige realiteit ben ik gedichten gaan schrijven, zo kreeg alles wat ik meemaakte een plekje. Een plek waar ik helemaal mezelf kon zijn en waar er ruimte was voor mijn complexe belevingswereld.

Ik paste mij aan, maar als ik alleen was ging ik nadenken en schrijven. Ik probeerde te bevatten hoe mijn ouders het zover hadden laten komen. Ik hoorde de verschrikkelijkste verhalen over mijn ouders. Zag dan niemand dat ze ook lief waren? Ik zag dat wel. Ik zag dat ze pijn hadden en dat ze er niets aan konden doen, maar nooit dacht ik maar één seconde na over wat de gevolgen voor mij waren geweest. Hoe beschadigd ikzelf was. Totdat mijn moeder vervolgd werd door de fouten die ze maakte, omdat ze niet met de situatie om kon gaan.  Ze er niet was toen mijn vader stierf. Ik voelde mij heel alleen en in de steek gelaten. Ik sliep amper en had zoveel vragen. Waar de gedichten eerst liefdevol en zacht waren, werden ze nu steeds grilliger. Totdat ik helemaal stopte met schrijven.

Als we ons aanpassen om mensen niet kwijt te raken,

verliezen we onszelf

Ik was zo bang geworden om mensen kwijt te raken, dat ik niet leuk genoeg was dat ik mij begon aan te passen. En hoe ouder ik werd, hoe minder contact er met mijn binnenwereld was. Dus ik werkte hard, kocht mooie kleren, at amper iets en stond zes keer per week in de sportschool. Alles voor de bevestiging van de buitenwereld. Ik werd steeds harder, maar was ook heel sterk geworden. Ik kon grote verantwoordelijkheden dragen en was op mijn 17de al filiaalleidster. Ik genoot van de complimenten die ik daar over kreeg, hoe knap het was dat met wat ik had meegemaakt zo ambitieus en wijs was voor mijn leeftijd en dat werd mijn grootste bron om kracht uit te halen.

 

Ik werkte zo hard dat ik de mensen die er nog wel waren vaak vergat. Mijn broer, mijn zus. Ik miste ze, maar de drive om mijzelf te bewijzen was te groot. Totdat mijn broer op zijn 23ste stierf. Weer verliet iemand mijn leven. Nog steeds huil ik als ik denk hoeveel pijn het deed om mijn broer te begraven.

Ik was toen achttien, en regelde de begrafenis van mijn broer alsof het een zakelijke transactie was. Ik kon niet huilen en niet meer lachen. Ik ging gewoon door en twee dagen na de begrafenis was ik weer aan het werk.

Maar vastzittend verdriet sijpelt door in elk aspect van je leven

 

Het beïnvloedt elke keuze die je maakt, elke richting die je opgaat. Hoe hard ik ook werkte, hoe hard ik mijn best ook deed om mijzelf te laten zien, nooit kreeg ik de bevestiging waar ik zo naar zocht. Ik werkte 80 uur per week en deed daarnaast een opleiding. Geen seconde zat ik stil. Ik zou de wereld wel laten zien wie Rebecca was en dat ze mij niet klein konden krijgen.

 

Bedankt dat je mijn hele verhaal hebt gelezen

Ik hoop dat je zo een beetje een beeld hebt van wie ik ben en waar Heldergroenhart voor staat. Maar ik ben ook heel benieuwd naar jouw verhaal. Wil je hem met mij delen? Ik neem altijd binnen een week contact met je op. 

De pijn van mijn ouders is mijn grootste drijfveer

 

De grote verantwoordelijkheid waarmee ik als kind werd opgezadeld, maakte dat ik al jong nadacht over het leven. Toen ik later zelf kinderen kreeg besloot ik dat ik mijn kinderen nooit met mijn eigen pijn op zou zadelen. Maar dat bleek toch niet zo makkelijk als gedacht. De overtuiging dat een ander belangrijker was dan mij was erg groot. Ik gaf alles aan mijn kinderen, maar na een poos was ik mezelf volledig kwijt en werd mijn lontje steeds korter. Na een poosje besloot ik dat ik er klaar mee was en aan mezelf te gaan werken. Nu ben ik zo enorm dankbaar voor die keuze en kan ik er echt voor mijn kinderen zijn. Nu zet ik mezelf centraal in mijn leven en hierdoor heb ik zoveel meer te geven. Met Heldergroenhart wil ik jou ook graag leren hoe jij dit kan realiseren. 

Ik raakte alles kwijt

Ons gezin stond al onder toezicht van de kinderbescherming voordat ik geboren werd. Mijn ouders waren verslaafd aan alcohol en hadden grote psychische problemen. Regelmatig stond de politie bij ons voor de deur, voor weer een uit de hand gelopen ruzie. Doordat mijn vader door een longziekte en botontkalking invalide is geworden, waren er veel spanningen thuis. Toen mijn ouders uiteindelijk gingen scheiden werd het thuis onleefbaar. De angst die ik altijd had gehad, werd werkelijkheid. Ik was negen toen de kinderbescherming mij meenam naar een pleeggezin, mijn broer en zus werden in een tehuis geplaatst. Ons hele gezin werd uit elkaar getrokken.

Ik ontwikkelde een groot schuldgevoel, dat ik lang bij mij heb gedragen. Het voelde alsof ik mijn gezin in de steek liet op het moment dat ze mij het hardst nodig hadden. Een veel te grote verantwoordelijkheid voor een meisje van negen. Maar doordat mijn ouders de last van het gezin niet konden dragen, was ik haast geen kind meer en gewend geraakt aan het zorgen voor mijn familie.

Groeiende gedichten van
  • Instagram